De schilder en de koster werden al vrij snel na de vondst van het lichaam van Marietje opgepakt. Wat de schilder vooral verdacht maakte, was het pakketje met bebloede kleding van Marietje dat hij thuis had liggen.
Hij wist bovendien waar de rest van haar kleding lag (op een plek in de kerktoren waar hij zijn verfspullen bewaarde), en hij wist dat het meisje dood in het verwurfsel lag. Over deze wetenschap en de kleding legde hij allerlei tegenstrijdige verklaringen af. Heeft de koster hem erin willen luizen? Moest hij de kleding van de koster op de akkers achter het huis van Kessels gooien in ruil voor geld of werkzekerheid, zoals hij op andere momenten beweerde?
Zijdeur
Er waren met name drie omstandigheden die de koster verdacht maakten. Meerdere getuigen zagen hem op die woensdag 22 augustus om twaalf uur de zijdeur van de kerk sluiten, wat zeer ongebruikelijk was, want de deur stond altijd open. Normaal luidde de koster om twaalf uur de klok voor het Angelus (gebed), nu later. Frater Hyacinthus lag in een nabije ziekenzaal en had het Angelus gebeden toen het op zijn horloge twaalf uur was, de kerkklok had pas tien of vijftien minuten geluid. Er was die dag bij de koster thuis hout afgeleverd. Om elf uur, beweerde hij, maar volgens de leverancier was dat tussen half drie en drie 's middags gebeurd.
De pastoor is summier verhoord, o.a. door advocaat Pels Rijcken. Hij had geen bloedvlekken gezien in de catechismuskamer. Als de zijdeur van de kerk om twaalf uur 's middags door de koster gesloten was, dan was dat buiten zijn medeweten gebeurd.
Hij is na de moord nooit lichamelijk onderzocht, zoals de koster en de schilder, en zijn vertrekken zijn nooit doorzocht. De (niet openbare) kerkelijke archieven waarin misschien iets meer over hem en eventuele zedendelicten te vinden zou zijn, zijn verdwenen of vernietigd. Het kerkelijk archiefbeleid hanteert bepaalde bewaartermijnen, en die zijn al bijna een eeuw verstreken.
Bloedsporen
Pas op 8 september werden hout en gesteente met bloedsporen (in de catechismuskamer, op het koor en in het verwurfsel) in beslag genomen voor onderzoek, en pas na tweeëneenhalve maand werden de kleren van de schilder en de koster onderzocht. De werkkleren van de schilder waren meteen al in beslag genomen, toen werden er geen bloedvlekken gevonden. Nu wel: veel, verspreide, mini bloedrestjes op zijn kiel, broek en onderhemd. De ouderdom van de sporen was niet aan te tonen. De schilder had een verklaring voor het bloed: hij had zich o.a. gesneden bij het inzetten van een ruit.
De bloedsporen van de schilder vertoonden geen gelijkenis met de bloedsporen in de catechismuskamer, die weer geen gelijkenis vertoonden met de sporen op het verwurfsel. Het bloed dat op de planken van het koor was gezien, werd niet meer gevonden.
Op de kleren van de koster vond men geen bloedsporen. Zijn werkkleding is nooit onderzocht.
Deze blogpostreeks is gebaseerd op de volgende twee boeken:
Hij wist bovendien waar de rest van haar kleding lag (op een plek in de kerktoren waar hij zijn verfspullen bewaarde), en hij wist dat het meisje dood in het verwurfsel lag. Over deze wetenschap en de kleding legde hij allerlei tegenstrijdige verklaringen af. Heeft de koster hem erin willen luizen? Moest hij de kleding van de koster op de akkers achter het huis van Kessels gooien in ruil voor geld of werkzekerheid, zoals hij op andere momenten beweerde?
Zijdeur
Er waren met name drie omstandigheden die de koster verdacht maakten. Meerdere getuigen zagen hem op die woensdag 22 augustus om twaalf uur de zijdeur van de kerk sluiten, wat zeer ongebruikelijk was, want de deur stond altijd open. Normaal luidde de koster om twaalf uur de klok voor het Angelus (gebed), nu later. Frater Hyacinthus lag in een nabije ziekenzaal en had het Angelus gebeden toen het op zijn horloge twaalf uur was, de kerkklok had pas tien of vijftien minuten geluid. Er was die dag bij de koster thuis hout afgeleverd. Om elf uur, beweerde hij, maar volgens de leverancier was dat tussen half drie en drie 's middags gebeurd.
De pastoor is summier verhoord, o.a. door advocaat Pels Rijcken. Hij had geen bloedvlekken gezien in de catechismuskamer. Als de zijdeur van de kerk om twaalf uur 's middags door de koster gesloten was, dan was dat buiten zijn medeweten gebeurd.
Hij is na de moord nooit lichamelijk onderzocht, zoals de koster en de schilder, en zijn vertrekken zijn nooit doorzocht. De (niet openbare) kerkelijke archieven waarin misschien iets meer over hem en eventuele zedendelicten te vinden zou zijn, zijn verdwenen of vernietigd. Het kerkelijk archiefbeleid hanteert bepaalde bewaartermijnen, en die zijn al bijna een eeuw verstreken.
Bloedsporen
Pas op 8 september werden hout en gesteente met bloedsporen (in de catechismuskamer, op het koor en in het verwurfsel) in beslag genomen voor onderzoek, en pas na tweeëneenhalve maand werden de kleren van de schilder en de koster onderzocht. De werkkleren van de schilder waren meteen al in beslag genomen, toen werden er geen bloedvlekken gevonden. Nu wel: veel, verspreide, mini bloedrestjes op zijn kiel, broek en onderhemd. De ouderdom van de sporen was niet aan te tonen. De schilder had een verklaring voor het bloed: hij had zich o.a. gesneden bij het inzetten van een ruit.
De bloedsporen van de schilder vertoonden geen gelijkenis met de bloedsporen in de catechismuskamer, die weer geen gelijkenis vertoonden met de sporen op het verwurfsel. Het bloed dat op de planken van het koor was gezien, werd niet meer gevonden.
Op de kleren van de koster vond men geen bloedsporen. Zijn werkkleding is nooit onderzocht.
GA VERDER MET DEEL V: EEN ONGELOOFWAARDIGE DADER?
Deze blogpostreeks is gebaseerd op de volgende twee boeken:
- Moordhoek : de reconstructie van de moord op Maria Kessels in een katholieke kerk, Tilburg - 1900 / E. Schilders ; met medew. Van T. van Zeeland … [et al]. - Tilburg: Gianotten, 1993. - 1e dr.: 1988 (niet meer te koop, maar nog wel te verkrijgen via boekwinkeltjes.nl en te leen in (sommige) openbare bibliotheken, bv bibliotheek Midden Brabant)
- De moord op Marietje Kessels : waarom de ouders moesten zwijgen / G. Kessels. – Nieuwland, 2011 (nog verkrijgbaar in de boekhandel)
Reacties